Chapter 29

- Wolałbym robić o wiele lepsze rzeczy. - szepnąłem jej do ucha. Wzdrygnęła się przysuwając do Louisa.
- To co? Możemy na was liczyć?



Oczami Lori


Kiedy Niall usnął , wyswobodziłam się z jego ramion. Wyszłam z pokoju, uprzednio przykrywając chłopaka pościelą. Zeszłam szybko do reszty rozmawiającej w salonie. Od 10 minut wiedziałam , że są i rozmawiają. Wilczy słuch ma swoje zalety.
- Już jestem. - rzuciłam do Edith. - Siema wszystkim.
- Co z nim? - zapytał Louis.
- Zasnął. - odparłam. - To co? Bierzemy się do roboty?
- Proszę. - blondynka rozłożyła wszystko na stole. - To co Harry? Umiesz?
- Ja już próbowałam , lecz musiałam pomylić się o kilka stopni. - podrapałam się po głowie. - Wychodziło mi , że miejsce jest na środku oceanu.
- Haha. - zaśmiał się Liam. - Gratulacje.
Prychnęłam pod nosem. Usiadłam obok Zayna , biorąc laptopa na kolana. W czasie , gdy reszta obliczała położenia geograficzne , ja zaczęłam szukać czegoś ciekawego o zagubionym kręgu.
- Lori zaczekaj. - dotknął mojego ramienia Louis. - Wejdź w ten link.
- Ale tu pisze "Madagaskar , wyspa skarbów i tajemnic" - przeczytałam. - Tommo nie czas na takie idiotyzmy.
Brunet lekko zdenerwowany wyrwał mi laptopa wchodząc w poszczególny link. Wyłupiłam oczy, gdy ujrzałam całą stronę poświęconą o zagubionym kręgu.
- Mamy! - wykrzyknęłam z Edith w tym samym momencie. Poderwałam się , podchodząc do przyjaciółki. Zabrałam kartkę z obliczeniami siadając na poprzednie miejsce. Rozłożyłam mapę szukając poszczególnych punktów.
- Raz, dwa... - mruczałam pod nosem. Reszta ekipy siedziała wyczekując na mój wynik.
- Skończyłam. - szepnęłam pełna entuzjazmu. - Więc tak. Znamy już miejsca amuletów. Zagubiony krąg znajduje się na Madagaskarze. - Zerknęłam na smutną Edishię. - Nie wiem Edith jak my tego dokonamy bez pieniędzy.
- Pomożemy wam. - ożywił się Harry. - Mamy sporo kasy na was i dla nas. Dodatkowe pary rąk nie zaszkodzą prawda?
- Zaszkodzą idioto. - pacnęłam się w czoło. - To nie jest wycieczka turystyczna. To złamanie klątwy.
- Złamanie czegoś niebezpiecznego. - dodała blondynka. - Nie chcemy was narażać.
- Czy tego chcecie czy nie dołączamy się do was. - wtrącił Liam.
- Tak więc witamy w stadzie...

~*~

Siedząc tak od godziny i czytając o jednym i tym samym , stawało się to już nudne. Ziewnęłam opierając głowę na ramieniu Louisa. Niespodziewanie usłyszałam wrzask z przed domu.
- Aissia! - zawołał Seth. - Wróg na wschodzie!
Niczym torpeda wstałam z kanapy.  Zerknęłam na Edith , która niechcący przewróciła szklankę z wodą. Nawet się nie żegnając wybiegłyśmy przed willę. Stał już tam Nuss i Seth.

Zmieniłam się w locie w wilka. Odwróciłam głowę , zerkając na stojących przed domem chłopaków. Moje niebieskie tęczówki, przeszywały ich na wskroś. Zauważyłam nawet Nialla. Musiał się obudzić. Zawyłam.
Odwróciłam swoje cielsko do czekających wilków. Zaszczebiotałam zębami przy uchu Edith , podążając sprintem za chłopakami. Niestety musieliśmy przebiec przez miasto. Inaczej się nie dało. Straż Miejska wraz z patrolująca policją zaczęło nas ścigać. Wyścig z czasem. Wróg przed nami i za nami. Co robić?




                                                 ~*~ 




Przeskoczyłam nad kłodą , lądując na wilczych opuszkach. Kula w tylnej nodze , zawadzała lecz nie bolała; niebieska krew lała się strumieniem. Parsknęłam , chowając się pod drzewem. Ułożyłam głowę na przednich łapach , wdychając zimne powietrze. Śnieg mroził mój delikatny nos. Przymknęłam powieki , słysząc szelest za sobą. Wstrzymałam oddech, wąchając. Wilk. Obcy wilk. Poruszyłam się delikatnie. Przeciwnik zastrzygł uszami ,zerkając w moją stronę. Prychnęłam delikatnie. Do moich nozdrzy dotarł metaliczny zapach krwi. Już po mnie. Wilk obszedł zwalone drzewo , podchodząc do mnie. Przekręcił łeb , podnosząc skórę nad oczami. Oblizał kły , zniżając łeb do mojej rany. Szturchnął ją lekko nosem. Nacisnął na ścięgno , czego powodem było rozluźnienie mięśni gładkich. Kula wypłynęła z mojego wilczego uda. Krew trysnęła , niczym błękitna fontanna. Poruszyłam kończyną , zgarniając ją pod ogon. Wilk , wstał kładąc się nosem w nos ze mną. Zdziwiłam się lekko. O co chodzi?

 - Lori? - usłyszałam głos w mojej głowie. - Lori?
 - Kim jesteś? - spojrzałam w mocno błękitne oczy zwierzęcia.
 - Znasz mnie. - dotknął nosem mojego nosa. - Jak własną kieszeń.
 - Wyjaw się. - szepnęłam. - Kim jesteś?
 - Nie wiem kim jestem , ale cierpię , gdy mnie deformujesz... Wbrew wszystkiemu chce być sobą.
Zdenerwowana podniosłam się. Moja noga była zdrętwiała od zimna. Cofnęłam się , skomląc. Czy to jest on? Po tylu wiekach... Nie! To nie może być on. Każdy mógł nauczyć się tego przysłowia.

 - Aissia! - wrzasnął męski głos. Chwilę później leżałam przygnieciona ciałem Quila.

Zirytowana  zepchnęłam człowieka z siebie , spoglądając na tak dobrze znanego mi wilka. Lecz niestety... on zniknął.

___________________________________
Obiecany rozdział :)) Mam nadzieję , że nie za krótki.
Jak myślicie kto jest tym wilkiem? ^^ Tylko sprytni się dowiedzą.
Liczę na komentarze!
RiDa