Chapter 15

- Poszlibyśmy może teraz na jakiś lunch, albo kawę? - zaproponował. - Oczywiście ja stawiam.
- Muszę iść na pocztę. - skrzywiłam się. - Po za ty mówiłam , abyście o nas zapomnieli.
- Ja o tobie nigdy nie zapomnę. Za dużo dla mnie znaczysz...
- Zwariowałeś?! - wrzasnęłam. - Nigdy nie będziemy przyjaciółmi. Nie masz na co liczyć!
Odwróciłam się, wołając Seth'a. Chłopak stał wmurowany, lecz po chwili podbiegł do mnie.
- Przepraszam. - odparł. - Bynajmniej mogę Cię odprowadzić na pocztę?
Westchnęłam spoglądając w jego oczy. Były tak nieskazitelnie zielone, że było trudno odmówić.
- Ok. - zapięłam smycz do obroży przyjaciela. - Chodźmy.
Przez całą drogę milczeliśmy. Od czasu do czasu Seth trącał nasze dłonie do siebie. Yght! Policzę się z nim.
- Dzięki. - szepnęłam, przywiązując smycz do słupka. Gdy miałam wchodzić do budynku, złapał mnie za rękę.
- Co? - zdenerwowałam się.
- To. - pocałował mnie. Osłupiałam z wrażenia. Nie wiedziałam co robić. Nigdy nikogo nie całowałam... nie wiem co czuję. Nie wiem po co to zrobił.Odepchnęłam go lekko od siebie. Bez słowa odwróciłam się wchodząc na pocztę.





Oczami Harrego



- Kurwa po co to zrobiłem. - złapałem się za włosy. Seth trącił moją nogę.
- Nie przejmuj się. - usłyszałem w mojej głowie. - Ona nie wiedziała co zrobić. My nie czujemy.
- Seth? - pomyślałem zdziwiony. - Dlaczego szperasz w mojej głowie?
- Nie szperam. - prychnął. - Tylko porozumiewam się z tobą myślami.
- Niech będzie. - powiedziałem na głos. - Do zobaczenia Seth.
Zaszczekał , potwierdzając moje słowa. Wróciłem niespiesznie do mieszkania.

_________________________________________

Wiem, wiem, że jest CHU*OWO krótki , ale to musi wam wystarczać. Nie mam po prostu czasu na napisanie dłuższego. Musice mi dać czas, abym napisała 16.Liczę na komentarze i dziękuję Weronice Turlej za komentowanie :)

RiDa