Uwaga!

piątek, 21 września 2018

Chapter 42





- Chwila chwila chwila... - nabrałam powietrza. - Czy ty chcesz mi powiedzieć, że przed płomieniem był ktoś jeszcze?
- Dokładnie Edith. - przytaknął zwracając wzrok w moją stronę. - Nie wiem ile w tym prawdy, ale jeżeli chodzi o składanie ofiar w kręgu potrzeba i jednej i drugiej połówki.
- Składanie ofiar w kręgu? Nie widziałam żadnych zapisek na ten temat. - zmarszczyłam brwi. - Masz na myśli wampira i wilkołaka?
- Tak. Błękitnokrwiści to połączenie wilka, wampira i tygrysa? Dobrze rozumiem? Nie wiem jak zinterpretować waszego konia i tygrysa. Tej części jeszcze nie rozgryzłem. - oblizał usta. - Co się stało z waszymi rodzicami?
- Zginęli. Ojciec Lori przepadł z czego co mi wiadomo. Ciał nigdy nie odnaleziono. - odpowiedziałam.
- To skąd wiesz, że zginęli? - zapytał Harry. - Widziałaś ich śmierć?
- Stado tak mówiło. - odparłam jąkając się. - Nie widziałam ich śmierci, nie wiem czy to prawda, ale co miałam zrobić z Lori? Szukać ich po całej Wielkiej Brytanii? Mogą być wszędzie.
Chłopak siedział zamyślony. Po chwili zaczął przewijać kartki. Dosiadłam się do niego, zerkając mu przez ramie.
- A co to? - wskazałam palcem na obrazek. - Co to oznacza?
- Szukałem w internecie. - odparł. - Klątwa słońca i księżyca. Polega ona na tym, że wampiry palą się w słońcu dlatego wychodzą tylko nocą, a wilkołaki mogą się przemieniać tylko każdej pełni.
- Nie byłabym tego taka pewna czy to rzeczywiście klątwa dla obu ras. - mruknęłam. - Wiadomo coś o niej jeszcze?
- Że da się ją złamać. Jak? Nie mam pojęcia. Nie wiem nawet czy to nie jakiś tandetny mit. - powiedział chłopak zamykając książkę. - Przerwa. Głowa mi zaraz eksploduje od nadmiaru wiedzy.
Zaśmiałam się. Spojrzałam na chłopaka. Przyglądał mi się. Patrzył w moje oczy tak głęboko, że nie mogłam wytrzymać tego napięcia między nami. Odwróciłam wzrok bawiąc się paznokciami.
- Nie jesteś głodna? - zapytał Harry.
- Em no wiesz... - zniesmaczyłam się. Chyba zapomniał, że jestem potworem bez serca.
- Oh... no tak wybacz Edith.- zmieszał się. - Nie chciałem.
- Chętnie zjem coś normalnego. - odpowiedziałam chcąc uratować sytuacje. - Jest coś ciekawego w lodówce?
- Nie wiem nie zaglądałem. - wzruszył ramionami. - Jak Lori?
- Wysycha. - odparłam. - Zayn pojechał po torebki krwi.
- Umiera? - chłopak wstał, przeciągając się. Podał mi rękę na znak żebym poszła za nim. Złączył nasze dłonie razem prowadząc mnie do salonu. Lori leżała na kanapie bez życia. Niall siedział na podłodze obok jej twarzy.
- Niall wstań pewnie zimna ta podłoga. - rzucił Harry.
- Daj mi spokój... - mruknął niezadowolony Horan.
- Gdzie reszta? - zapytałam. Usiadłam obok blondyna. Siedział z łzami w oczach, trzymając Lori za rękę.
- Edith musisz to zobaczyć! - krzyknął Liam z innego pokoju. Wstałam spoglądając kątem oka na przyjaciółkę. Uśmiechała się do Nialla. Za kilka godzin wyschnie, ale nie umrze. Gdyby Lori umierała Niall z chęcią oddałby całą krew dla niej. Zakochany kundel.
- O co chodzi Li? - podeszłam do chłopaka. Stał pod wielką gablotą z książkami.
- Zerknij. - wskazał na półkę. - Książki mają nazwy, ale w środku są puste. Przejrzałem już kilka, każda na końcu ma jakąś literę. Myślę, że czegoś się dowiemy jeżeli...
Nie czekając, aż dokończy dotknęłam pierwszej lepszej książki. Podłoga zadrżała, a gablota powoli zaczęła się przesuwać. Lou i Harry znaleźli się w sekundę obok nas.
- Edishia powiedz, że nie wiedziałaś co robisz... - przerażony Li odsunął się w stronę bandy.
Zaśmiałam się podchodząc do przejścia, które ukazało nam się przed oczami. Poczułam ten sam odór śmierci jak u zmutowanych wilków.
- Co to jest? - dołączył do nas Niall.
- Nie wiem. - wzruszyłam ramionami. - Wygląda jak jakieś tajemnicze przejście. Idziemy to sprawdzić?
- Może to coś związanego z przepowiednią? - odezwał się Harry. - Mieliśmy odszukać jakąś Świątynię i zyskać łaskę Bogini.
- Nie sądzę żebyśmy musieli traktować to, aż tak dosłownie. - zamyślił się Liam. - Tak czy inaczej warto byłoby to sprawdzić.
- Pójdę sama. - ogłosiłam. - Nie wiadomo na co tam natrafimy.
- Nie ma mowy Edith.- zaprotestował Louis. - Niech chociaż jeden z nas pójdzie z tobą w razie czego.
- Słuchaj Lou doceniam to że się o mnie martwicie, ale zrozumcie że nie zamierzam nikogo niańczyć. Jeżeli któremuś z was by się coś stało nie wybaczyłabym sobie. Umówmy się, że jeżeli będę cała i nic niebezpiecznego w tym miejscu nie będzie dam sygnał Lori a ona uściśnie rękę Nialla w razie co. - powiedziałam na jednym wdechu.
 Chłopcy spojrzeli na siebie i pokiwali głowami wzdychając.
- Niech Ci będzie. - odrzekł Harry. - Potrzebujesz czegoś?
- Jakaś pochodnia by się przydała. - odparłam po chwili namysłu. - Zasięgu pewnie tam nie ma, więc nie ma co brać telefon.
Li skoczył do kuchni po czym przyniósł mi paczkę zapałek. Kiwnęłam głową w podzięce chowając je do kieszenie spodni.
- W tym czasie możecie spróbować odszyfrować te literki na książkach. - powiedziałam do nich. - Jezu nie patrzcie się tak nic mi nie będzie.
Styles podbiegł do mnie w mgnieniu oka przyciągając mnie do siebie. Usłyszałam jego rytmiczne bicie serca. Coś za czymś niemiłosiernie tęsknie. Wtuliłam twarz w jego tors ciesząc się chwilą.
- Muszę iść Harry. - wyszeptałam. - Tracimy czas.
Odsunęłam się od niego wchodząc w zupełną ciemność.



Oczami Louisa



Gdy Edith zniknęła nam z zasięgu wzroku półka z książkami zatrzasnęła przejście. Podbiegłem razem z Harrym do szafki próbując ją przesunąć.Nic z tego.
- Li jak możesz nic nie robić? - zapytałem poirytowany.
- Robię to o co mnie poprosiła Edishia. - odpowiedział. - I to co odkryłem wam się nie spodoba.
- Co jest? - Niall wstał z podłogi podchodząc do przyjaciela. - Ułożyłeś litery? Co to za słowo?
- Hella. - powiedział cicho Li. - Nordycka Bogini Śmierci.



___________________________________________
Witajcie! Nie wiem co mam już tu nawet napisać jeżeli chcecie się dowiedzieć
co mnie skusiło do dalszego pisania zapraszam na: opowiadanieoonedirectioniniekochanej.blogspot.com gdzie w notce pod rozdziałem 30 wytłumaczyłam mój powrót.
Serdecznie wszystkich pozdrawiam! <3
RiDa




sobota, 13 stycznia 2018

Chapter 41






- Co się dzieję? - klęknął przy mnie Liam. - Geo stoi za drzwiami lecę mu otworzyć.
- Nie! - wrzasnęłam przerażona. - To nie Geo. Zamknijcie wszystkie drzwi i okna. Nie mogą się dostać do mieszkania.
- Co ty mówisz Edith? - zdziwił się Louis.
- Lori... - przełknęłam gulę w gardle. - Ona jest wycieńczona. Potrzebuje krwi, miała wizję że te czarne wilki zmieniają się w Geo i Quilla. Wydaje mi się, że drzewa ją zaatakowały. Musi być gdzieś blisko.
- Musimy po nią iść. - odparł Niall. - Nie pozwolę jej umrzeć.
- Nie. - zaprotestowałam. - Ryzykujesz własnym życiem dla niej. Musimy coś zrobić z kopiami Geo i Quilla.
Przeczesałam dłonią włosy. Czułam nic. Pustkę. Nie wiedziałam co robić.
- Edith musimy działać. - pośpieszał mnie Zayn. - Zamknąłem wszystkie możliwe wejścia. O których wiem oczywiście, bo mogą być jakieś ukryte pomieszczenia.
Nagle lampka mi się zapaliła.
- To jest to. - podniosłam się z podłogi. - Musi być jakieś ukryte wyjście. W takich typu domkach na pewno są jakieś schrony do których jest wejście wewnątrz, ale także wyjście na zewnątrz. Wyjdę i poszukam Lori. Wy zostańcie w domu, najlepiej jakbyście się uzbroili, bo nie wiemy jakie zamiary mają te potwory.
- Mówiłaś, że Lori potrzebuje krwi. - wtrącił Niall. - Ludzkiej krwi?
Ścisnęłam czubek nosa wzdychając. Wszyscy zrozumieli o co mi chodzi. Nie potrafiło mi to przejść przez gardło, ale Lori musiała się najeść, albo wyschnie. Przez tyle lat siedziała bezpiecznie na tyłku tylko dlatego by nie utracić ani kropli krwi. Ludzkie jedzenie nie dawało jej sił. Starcie z wilkiem oraz iglaste drzewa ją osłabiły, straciła za dużo krwi i serce nie ma czego pompować.
- Najlepiej ludzkiej. - wyszeptałam załamana. Wiem dobrze, że ona nie lubi zabijać. I że nie będzie chciała nawet o tym słyszeć.
- Dam jej swojej krwi. - ogłosił blondyn. - Ważne żeby wyzdrowiała.
- Nie Niall nie zgadzam się. - zaprotestowałam. - Jeżeli Cię ugryzie zmienisz się w Błękitnokrwistego, a tego by nie chciała. Nikt z nas tego nie chce. Nie możesz się dla niej poświęcić znajdziemy inne rozwiązanie. Równie dobrze mogę dla niej zapolować jakieś zwierzę, nie da jej tyle sił, ale lepsze to niż nic.
- A ta krew ze szpitala? Te torebki krwi? - wtrącił Harry. - To by wystarczyło?
- Kilka takich torebek i byłoby jej o wiele lepiej. - przytaknęłam. - Ale Haroldzie jakbyś nie widział jesteśmy w środku przeklętego lasu, przy jeziorze Loch Ness i do szpitala mamy bardzo daleko.
- Może któryś z nas pojechać. - powiedział Liam. - Wyjdzie z tobą i pojedzie do najbliższego miasta na mapie. W mieście na pewno jest jakaś przychodnia lub szpital.
- Ale drzewa... - zaczęłam.
- Edith czy ty nie rozumiesz, że musimy działać? Od kilku zadrapań nic nam się nie stanie. Wiedzieliśmy na co się piszemy. - orzekł Lou. - Jesteśmy dorośli, wiemy na co się piszemy. Robimy to dla Lori. Dla was.
Zamknęłam oczy. Poczułam dziwne ukucie w żołądku. Harry przytulił mnie szepcząc mi do ucha:
- Tylko wróć cała, żebym miał z kim się kłócić.
Mimowolnie uśmiechnęłam się do niego.
- Zayn znalazł schron i czeka już w nim Edith. Leć i nie wracaj bez Lori. - powiedział Lou podchodząc do nas. Wyswobodziłam się z rąk Stylesa, podążając za Louisem, który prowadził mnie do pomieszczenia.
- Nie przebierzesz się? Jesteś w szlafroku. - zaśmiał się Tomlinson.
- Zmienię się w wilka, nie zrobi to wielkiej różnicy. - zerknęłam na niego z ukosa. - Hej Zayn.
- Cześć. - odpowiedział na przywitanie. - Gotowa?
- A ty? To ty raczej powinieneś się bardziej bać. - powiedziałam z przekąsem.
- Latarka, nóż, mapa i reszta rzeczy jest w samochodzie. - przytaknął ścierając kropelkę potu z czoła.
- Trzymaj się blisko mnie. Czy te klony nadal stoją pod drzwiami? - zwróciłam się do Louisa.
- Niall mówił że siedzą pod drzwiami i mówią, żebyśmy ich wpuścili. Więc tak nadal tam są. Samochód stoi owszem przed domem, ale na tyle daleko, że nie powinni was zauważyć. - odpowiedział mi brunet.
Zmieniłam się w wilka wychodząc powoli z Zaynem z domu. Czułam ich zapach w powietrzu. Mulat wszczepił swoją rękę w moje futro i tak powoli poruszaliśmy się między drzewami do samochodu. Kiedy dotarliśmy chłopak wsiadł za kierownicę układając wszystko na miejsce gdy ja stałam na warcie nasłuchując. Usłyszałam szelest w krzakach. Warknęłam odwracając się do Zayna. Jedź już. I nie zatrzymuj się cokolwiek by się nie działo. Załatw kilka woreczków z krwią i jak najszybciej przyjeżdżaj.
- Trzymaj się Edith. - szepnął, zamykając drzwi od samochodu. Odpalił silnik i ruszył przed siebie. No cóż. Jedną rzecz mamy z głowy.
- Edishi-a czy t-to ty? - odwróciłam swój wilczy łeb słysząc szept mojej przyjaciółki. Była człowiekiem. Na całym ciele miała rany i zadrapania. Z nadgarstka leciała jej ostatnia błękitna krew która jeszcze jakimś cudem żyła w jej żyłach. Była ledwo żywa. Usychała powoli. Jej skóra robiła się sucha i cała w zmarszczkach. Oczy wyblakły i włosy stały się ciężkie. Zmieniłam się w człowieka przyciągając jej lekkie ciało do mnie.
- Tak to ja Lori. - łza spłynęła po moim poliku. Czemu ja płaczę? - Wezmę cię na ręce i zaniosę do chłopaków. Nie bój się wszystko będzie dobrze.
Dziewczyna przymknęła powieki, upadając przede mną. Wzięłam jej ciało wracając szybko do mieszkania. Gdy weszłam do schronu położyłam Lori na ziemi zamykając przejście na klucz i przysuwając do drzwi szafę.
- Edith to ty? - po schodach zszedł Liam. - O mój boże Lori!
- Ciszej bo klony się skapną. - skarciłam chłopaka.
- Właśnie jest taki mały problem Edith... - brunet przełknął gulę w gardle. - Nie ma ich pod domem.
- Jak to? - zdziwiłam się. - Nigdzie ich nie widziałam jak wracałam do domu. Zapach nadal był intensywny...
Li wziął ciało Lori na ręce wracając do salonu. Poszłam za nim, zastanawiając się nadal nad jedną rzeczą. Gdzie wywiało wilki?
- Lori? Halo Lori, o Mój Boże... - głos Nialla się załamał gdy zobaczył dziewczynę bez życia. - Czy ona nas słyszy? Czy ona żyje ? Czy może mówić?
- Niall uspokój się. - dotknęłam jego ramienia. - Ona nas słyszy, ale nie ma siły. Mówić raczej nie da rady.
- Zam-kni-j s-się.. - wycharczała moja przyjaciółka cicho. Mimowolnie zaśmialiśmy się wszyscy.
- Gdzie Harry? - palnęłam chcąc odwieść chłopaków od koszmarnego stanu mojej przyjaciółki.
- Siedzi na górze, podobno próbuje rozszyfrować te notatki co zabraliśmy ze sobą. - odpowiedział Lou.
- Pójdę do niego. - oświadczyłam. - Uprzedzając pytanie, nie nie macie jak jej pomóc. Ludzkie jedzenie jej nie uzdrowi, musimy czekać na Zayna.
Podobny obrazPognałam schodami na górę szukając loczka. Wyostrzyłam swój węch szukając jego perfum. Poszłam za zapachem, wchodząc do sypialni w której siedział chłopak.
- Hej. - przywitał mnie ciepło, nie odwracając wzroku z nad kartek. - Znalazłaś Lori?
- Można powiedzieć, że to ona znalazła mnie. - zaśmiałam się siadając obok niego. - Co robisz?
- Próbuję wszystko poukładać w całość. - poprawił włosy uśmiechając się do mnie. - Wyszło mi, ze z Aissią myliłyście się co do niektórych rzeczy.
- Jak to? - zdziwiłam się. - Dokładniej Harry.
- Znalazłem wiele historii na temat pierwszych Błękitnokrwistych. - sprecyzował. - Oraz kilka przydatnych rzeczy na temat składania ofiar w zagubionym kręgu. Jedna z legend głosi, że pierwsze wampiry pojawiły się w Cesarstwie Serbskim i żywiły się ludzkim mięsem. Nie krwią, a mięsem. Jest też wzmianka o wilkołakach, że niejakie "ludzkie psy" pojawiając się na terytorium wampirów kończyły jako przekąska. Królowa Cesarstwa zdradziła swojego męża z wilkołakiem. Jak to legenda wielka miłość i takie tam. Król gdy się dowiedział przepędził żonę, a wilkołaka zabił. Nie wiadomo w tej legendzie skąd pochodziły wilki, ale czytałem i jest wiele teorii. Francja, Szwecja i Austria. Jest też wzmianka że Bogowie nie mogli patrzeć na kanibalizm i Zeus zmienił ich w wilki. Moglibyśmy sprawdzić każdą wersje, ale to potrwałoby wieki.
- Chwila chwila chwila... - nabrałam powietrza. - Czy ty chcesz mi powiedzieć, że przed płomieniem był ktoś jeszcze?





___________________________________________________________
Witam! To ja! Znowu -_- Mam nadzieję, że podoba się rozdział. 
Wzięło mnie strasznie na pisanie i tak jakoś wyszło xD
Nie będę się rozpisywać bo po co :p
Pozdrawiam wszystkich!
RiDa



Znalezione obrazy dla zapytania tumblr wolf

poniedziałek, 11 grudnia 2017

Chapter 40






- Bardzo śmieszne. - rzuciłam w niego poduszką. Chłopcy się zaśmiali. Nagle przypomniałam sobie o jednej ważnej rzeczy.
- Gdzie Quill i George ?
- Jak to gdzie? - zapytał blondyn.
- Mieli z nami jechać... - zawiesiłam się. - Pojechali z nami?
- Nie było ich nawet na lotnisku. - odpowiedział Lou. - Z czego wiem to Liam z nimi rozmawiał i coś tam nam mówił, że zrezygnowali z szukania amuletu.
- To dziwne... - zamyśliłam się. - Nic mi nie mówili w dniu wyjazdu, że rezygnują.
- Ale co dziwne? - do salonu wszedł Zayn z Liamem.
- Skąd macie czyste ubrania? - zapytałam. - I dziwne, że nic nie wiem o tym że Quill i Geo zrezygnowali.
- Miałem Ci powiedzieć, ale nie było czasu. - zmieszał się Payne. - Wybacz Edith.
Westchnęłam poirytowana. Zawsze o wszystkim dowiaduje się na końcu. Wstałam kierując się schodami na górę i szukając łazienki. Gdy ją znalazłam rozebrałam się wchodząc do wanny pełnej ciepłej wody. Zamknęłam oczy chcąc odpocząć. Zrelaksować się przed kolejnym pełnym wrażeń dniem. Mam powoli dość tego wszystkiego. Lori się zachciało szukać amuletu,a teraz błąka się sama po ciemnym lesie...
- Wybacz musiałem siku, a Niall nie chciał mnie wpuścić. - do łazienki wparował Styles.
- Nawet nie zapukałeś. - oburzyłam się zakrywając piersi. - Odcedź kartofle i spadaj bo chce w spokoju przemyśleć kilka rzeczy.
- Już nie denerwuj się tak księżniczko. - zapiął rozporek, puszczając mi oczko i wychodząc z łazienki. Co za palant.






Oczami Lori



Wilczym truchtem biegłam przez iglasty las. Dawno ich już zgubiłam za sobą. Najlepsze, że nie mam pojęcia gdzie mam iść. Zapach przyjaciół się ulatnia i nie czuje już praktycznie nic. Milion myśli w głowie i zero odpowiedzi. Kim oni byli, gdzie jest moja paczka i gdzie mamy się udać. Czuje jak moje oczy wysiadają. Jakbym miała zaraz zemdleć. Co się ze mną dzieje. Oparłam się o drzewo czekając ,aż dziwne uczucie zniknie. Powoli otworzyłam oczy. Widziałam jakiś domek i w środku ludzi. Obraz był zbyt rozmazany żebym mogła powiedzieć kto to dokładnie był. Przez moje ciało przeszły dreszcze. Pod dom podeszły dwa ogromne wilki zmieniając się w Quilla i Geo. Zaczęłam krzyczeć. Nawet się nie odwrócili. Zacisnęłam mocno oczy, otwierając je powoli. Siedziałam w lesie, oparta o drzewo w formie wilka. Co to do cholery było? Czy ja widzę przyszłość? Może w tym domu są chłopcy z Edith. To nie był Quill i Geo. Jestem tego pewna,  gdyż zostali w Londynie chcąc pomóc przy obronie terytorium. Więc... jeżeli to nie moi bracia to kto to był?
- Muszę szybko znaleźć resztę. - mruknęłam do siebie w myślach. Oni mogą być w niebezpieczeństwie. Ruszyłam przed siebie, szukając zapachu przyjaciół. Resztki perfum Louisa unosiły się w powietrzu. Nie wiem czy perfumował się specjalnie dlatego, ale zrobił dobrze. Powoli wokół mnie zaczęła unosić się woń śmierci. To nie wróży nic dobrego. Usłyszałam szelest po prawej stronie zarośli. Przystanęłam wpatrując się w drzewa. Gałęzie nieznacznie się przybliżyły w moją stronę.
- Co jest kurwa. - powiedziałam szeptem. Igły wbiły się w moje futro, przyciągając mnie do pienia. Moje białe futro stawało się niebieskie od błękitnej krwi. Zawyłam z rozpaczy. Drzewo wbijało we mnie coraz więcej igieł z każdą sekundą. Edith pomóż mi... 








Oczami Edith




- Edith pomóż mi... - Usłyszałam w myślach. Naprędce wyskoczyłam z wanny, owinęłam się czarnym szlafrokiem zbiegając na parter. Chłopcy gdy mnie zobaczyli zaczęli się śmiać.
- A ubrania gdzie zgubiłaś? - zachichotał Harry.
Podobny obraz- Lori ona mnie woła. - zaczęłam panikować i wymachiwać rękami. - Prosi o pomoc ja nie wiem co mam robić gdzie ona jest i co się z nią dzieje.
- Nie możesz się z nią skontaktować w myślach lamusie? - powiedział Louis. - Zapytaj się co się dzieje. My nie możemy w nocy wychodzić, przecież te drzewa nas zabiją.
- Co ty nie powiesz. - przekręciłam głowę w bok. - Nie wiedziałam, że mogę się do niej odezwać no jaki ze mnie głuptas. Nie odpowiada Louis pacanie.
- Dobrze proszę pani hrabino Edith. - wyciągnął ręce w geście poddania. - Jakże śmiem proponować coś tak oczywistego.
- Tommo kurwa koniec żartów. - przerwał mu Niall. - Edishia musimy po nią wyjść, a co jeżeli drzewa ją złapały albo się zgubiła i nie może nas znaleźć.
- Po perfumowałem się po tym jak wyszła z samochodu, żeby zapach był intensywniejszy. - odpowiedział Lou. - Nie mogła się zgubić.
Edith drzewa one żyją. Ja już nie mam siły się wyrywać nie dam rady. Niedługo przyjdą dwie osoby to nie będzie prawdziwy Geo i Quill. To są te fałszywe czarne wilki. Nie pozwólcie im wejść do środka.
- Lori?! - wrzasnęłam na głos. Upadłam na kolana, łapiąc się za włosy. Lori słyszysz mnie?
- Co się dzieję? - klęknął przy mnie Liam. Nie mam już siły Edith... nie mam siły. 






_______________________________
Miłego czytania!
Pozdrawiam.
RiDa


Znalezione obrazy dla zapytania tumblr love

wtorek, 21 listopada 2017

Chapter 39




Przyglądałam się jak jego ciało płonie. Widziałam jak ostatkiem sił próbuje walczyć, jak się podnosi.
- Zenth was zniszczy.. - wykrzyczał po czym został po nim proch. Zielono-szary proszek pod wpływem wiatru rozleciał się w różnych kierunkach. Prychnęłam chcąc strącić z nosa pył.
- Kto to jest Zenth.. - mruknęłam sama do siebie. Jeszcze przez chwile stałam wpatrując się w las. Powinnam ruszyć w drogę zacząć szukać reszty. Na pewno się o mnie martwią. Dziwne... Nie mogę zmienić się w wilka. Poczułam coś śliskiego na moim ramieniu. Zadrapanie. Zielona wydzielina która z sykiem spadała na ziemię. O cholera. Mam przejebane. Musi ty gdzieś być blisko rzeka, albo jakieś jezioro. Muszę czym prędzej zmyć to z siebie. Weszłam w głąb lasu szukając źródła wody. Przez cały marsz czułam się obserwowana. Wiedziałam, że gdzieś w zaroślach są wilki które tylko czekają, żeby się na mnie rzucić. Podeszłam do upragnionego strumyka obmywając ranę. Nie wyglądała tak źle. Gdy uniosłam głowę zauważyłam w zaroślach czyjeś oczy.
- Na co czekacie co?! - wrzasnęłam poirytowana. - Złapcie mnie jeżeli potraficie.
W sekundzie zjawiły się wilki które od pewnego czasu mnie obserwowały. Uciekałam z wampirzą prędkością podążając za zapachem przyjaciół.
 - Nie uciekniesz nam kruszynko. - śmiały się wilczury za mną. Deptali mi po piętach.Nie bałam się o siebie. Przerażał mnie fakt, że nie wiem co się dzieje z moimi przyjaciółmi.





Oczami Edith




- Patrzcie! - powiedział podekscytowany Lou. - Jest i domek.
Otworzyłam oczy, podnosząc głowę.
- Obudziłeś mnie. - mruknęłam zła. Poczułam usta Harrego na moim czole. Mimowolnie uśmiechnęłam się.
- Dojechaliśmy Edith. - orzekł Liam. - W środku pali się światło, a na dworze jest ciemno jak w dupie. Zaparkuj Tomlinson wreszcie.
- Szukam miejsca. - odpowiedział. - Wszędzie dookoła są jebane choinki. Gdzie mam kurwa stanąć?
- Może tam. - wskazałam palcem wzdychając. Kiedy auto się zatrzymało naprędce wyszłam z niego. Zmieniłam się w wilka. Czułam śmierć. Dookoła nas. To nie wróży nic dobrego.
- Czuję coś złego w pobliżu. - powiedziałam znowu stając się człowiekiem. Li spojrzał na mnie zmęczony. - Chodźmy do środka wreszcie bo zamarzniecie.
- Rzeczywiście. - przytaknął Lou. - Dopiero poczułem jak okropnie mi zimno.
Zabrałam z siedzenia notatki i sweter. Spojrzałam na blondyna, który opierał się o maskę samochodu. Od kiedy Lori nie ma nie odzywał się.
- Niall? - szepnęłam. Zerknął na mnie smutny. - Wszystko okej?
- Można tak powiedzieć. - mruknął, wymijając mnie. Wzruszyłam ramionami podbiegając do chłopaków. Na przodzie stał Zayn z Liamem za nimi był Lou z Harrym którzy namiętnie o czymś dyskutowali oraz ja z Niallem na samym końcu. Blondyn szedł ze spuszczoną głową. Dotknęłam jego ramienia. Spojrzał na mnie.
- Edith ja naprawdę... - przystanął przy drzewie. Zauważyłam jak gałąź pełnych igieł oplątuje mu się wokół ramienia. Przestraszona zerwałam ją, odciągając Irlandczyka od sosny.
- Biegiem do domu! - wrzasnęłam zmieniając się w tygrysa. Cała brygada biegła, a ja zrywałam paszczą pojedyncze gałęzie próbujące owinąć się wokół szyi chłopaków. Na schodach przed domem potknęłam się dając się igłom owinąć wokół mojej tygrysiej talii. Drzewo przyciągnęło mnie do siebie wbijając w moje ciało mnóstwo kolców.
Podobny obraz- Edith! - wrzasnął Harry chcąc ruszyć w moją stronę. Liam razem z Zaynem trzymali go nie pozwalając mu ruszyć. Gdyby się zbliżył mogłoby coś mu się stać. Ja nie czuje bólu. Chociaż jeden plus tego wszystkiego. Zaczęłam się wyrywać, a drzewo przyciągnęło mnie jeszcze bliżej. Koniec takiej zabawy. Zmieniłam się w konia urywając wszystkie gałęzie które były owinięte wokół mnie. Drzewo się wywróciło, a ja razem z nim. Niall podbiegł do mnie biorąc moje ludzkie ciało na ręce. Weszliśmy do domu zamykając drzwi na klucz. Nie wiem czy to był dobry pomysł.
- Boże Jedyny. - Niall położył mnie białej sofie klękając na podłodze obok mnie. - Edith mów do nas nie zamykaj oczu.
- Spokojnie. - wycharczałam, czując jak błękitna krew spływa po moim ciele. - Pamiętajcie, że ja nie czuje bólu, wszystko jest dobrze nie martwcie się.
- Kurwa mać jak mamy się nie martwić jak całe ciało masz przebite kolcami. - Harry ukląkł obok mnie, wycierając strużkę krwi z mojej buzi.
- W mieszkaniu jest pusto. - obok nas pojawił się Zayn z Lou. - Sprawdziliśmy wszystkie pokoju, ani żywej duszy.
- Ktoś musi tu mieszkać. - zamyślił się Liam. - W kominku się pali oraz świece są zapalone. Ktoś musiał tu być.
- Widzieliśmy światło tak na dobrą sprawę już jak byliśmy przy tym domku na dole góry. - podniosłam się na łokciach. - Coś mi tu śmierdzi. I to nie chodzi o Ciebie Haroldzie.
- Bardzo śmieszne. - burknął. Cała paczka się zaśmiała.
- Co teraz? - zapytał Niall. -Edishia próbowałaś się skontaktować z Aissią?
- Tak. - przytaknęłam wyciągając z ciała kolce. - Ale nie odpowiadała.
- Myślę, że powinniśmy znaleźć Lori i dowiedzieć się kto jest właścicielem tego domu. - powiedział Liam. Jak zawsze zaradny.
- Nie możemy wyjść. - pokręciłam przecząco głową. - W nocy jest niebezpiecznie. Te drzewa, wilki... nie wiemy co jeszcze na nas czeka.
- Edith zabrałem te notatki co upuściłaś przed domem. - położył je na stoliku Niall.
- Czy jest tu coś do jedzenia tak na dobrą sprawę? - zapytałam. Wszyscy się na mnie dziwnie spojrzeli. - Nie jesteście głodni?
- A ty? - odpowiedzieli pytaniem na pytanie.
- Jakoś nie mam ochoty nic jeść. Nie odczuwam takiej potrzeby. - podniosłam się z kanapy siadając. Całe moje ubrania były ubrudzone krwią. Przeczesałam ręką moje blond włosy. Chłopcy rozeszli się po mieszkaniu. Zostałam sama z Niallem.
- Edith ja naprawdę się boje o Lori. - zaczął rozmowę blondyn. - Co jeżeli ten wilk ją zabił? Co jeżeli nie może nas znaleźć? Błądzi po lesie, gdzie te okropne drzewa obmacują jej futro kolcami.
- Niall nie panikuj. - uśmiechnęłam się lekko. Ostatnio za często to robię. - Wszystko będzie dobrze. Zobaczysz.
- Znaleźliśmy łazienkę na górze. - do salonu wszedł Lou. - Nawet dwie. Harry i Liam poszli się umyć. Wam też by wam się przydało robaczki. Szczególnie tobie niebieska panienko.
- Bardzo śmieszne. - rzuciłam w niego poduszką. Chłopcy się zaśmiali. Nagle przypomniałam sobie o jednej ważnej rzeczy.
- Gdzie Quill i George ?



__________________________________________________
Nikt i tak tego nie czyta tralalala więc po co mam się rozpisywać xD
Pozdrawiam wszystkich 
Wasza kochana RiDa


Znalezione obrazy dla zapytania tumblr love

czwartek, 16 listopada 2017

Chapter 38





Pokazałam im książkę z pustymi stronami i ostatnią stroną na której było napisane:
- Nie odwracaj się... - przeczytał Niall. Przerażona spojrzałam na niego.
- Nie rób tego.
Wszyscy siedzieli bez ruchu nie odwracając się w żadną ze stron. Louis zatrzymał samochód zamykając oczy.
- Lusterka boczne też się liczą? - zapytał cicho.
- Chyba tak. - szepnęłam przerażona. - Dopóki nie dowiemy się co to jest nie możemy ryzykować. Niech nikt się nie odwraca. Ja to zrobię.
- Co czemu?! - podniósł głos Niall. - Ja to przeczytałem, więc ja się odwrócę.
Otworzyłam drzwi od samochodu wysiadając z niego i spuszczając wzrok.
- Lori... - szepnęła Edith. - Co ty wyprawiasz?
Podobny obraz- Louis pojedziecie do domku w górach. Zostawcie otwarte okno żebym mogła się kierować zapachem i was odnaleźć. - powiedziałam po czym zmieniłam się w wilka.
- Jedź Lou. - orzekł Liam. - Lori da sobie radę.
Wiedziałam, że to co czeka jest o wiele potężniejsze ode mnie. Od nas wszystkich. Ale muszę temu stawić czoło. Muszę dowiedzieć się gdzie jest amulet. Widziałam jak auto z moimi przyjaciółmi odjeżdża pomiędzy drzewami. Odwróciłam się. Za moimi plecami stał wilk. Ten sam którego widzieliśmy przy domku. Z paszczy leciała mu zielona wydzielina.
- Miałaś się nie odwracać. - warknął. Spojrzałam na niego moimi niebieskimi oczyma.
- I co z tym zrobisz?




Oczami Edith




Myślami byłam przy Lori. Dobrze wiedziałam, że muszę się wreszcie skupić, aby odgadnąć zapiski w tej cholernej książce. Edith!
- Edishia halo ziemia do Edith! - potrząsnęłam głową. To Liam. - Wszystko w porządku? Wydajesz się jakbyś się czymś martwiła.
- Oh.. - westchnęłam. - Ciągle myślę o Lori. Nie mogę się skupić, nie potrafię odgadnąć o co chodzi w tych zapiskach. Jestem do dupy.
- Nie mów tak. - zaprotestował Harry. - Pokaż mi to.
Oddałam mu do ręki książkę. Jedną z trzech. Przysunęłam się do niego zerkając na notatki.
- "Szukaj ochrony w Świątyni, Tam zyskasz łaskę Bogini. Na zachód leży Loch Ness, Gdzie wilki rządzą ziemią. Ich wódz ma na imię Zenth. W górze czyha cierni rząd, zaś w dole śmierć się czai. Na drodze staną strażnicy, Potwory upiorne i zabójcze. Ale dokona się cud, kiedy znajdą złoty amulet . Co zapewni na Świecie pokój, inaczej zguba czeka lud."
- To jest przepowiednia. - wyrzucił Zayn. - Jak dla mnie to w stu procentach jakaś przepowiednia. Tyle, że się nie rymuje.
- Czy wszystko musi się rymować Malik? - poirytował się Hazza. - Daj spokój.
- Co jest na innych kartkach? - zapytałam przerywając nadchodzącą kłótnię.
- Jakieś brednie... - mamrotał loczek. - Coś o płomieniach, martwych ciałach i iglastych drzewach. Non sens jak dla mnie.
Zabrałam mu książkę z ręki z czystej ciekawości. Może i są to brednie dla niego, ale może to być coś przydatnego. "Płomień je odstrasza, światło to ich wróg... Martwe ciało nigdy nie będzie martwe dopóki nie zostanie spalone... Nigdy nie ufaj oczom w górach, lubią zawodzić, że coś co wydaje się nam normalne jest tak naprawdę śmiertelne." Nagle auto stanęło.
- Lou? - zapytałam. - Czemu stoimy?
- Zawalone drzewo. - westchnął. - Nie wiem jak je przejechać, dlatego musimy je ręcznie usunąć, albo wracamy.
- Nie możemy. - powiedział Zayn. - Już jesteśmy blisko domu, poza tym to jedyne miejsce gdzie czułbym się bezpiecznie.
- Zgadzam się. - przytaknęłam, odkładając książkę na siedzenie obok. - Chodźcie musimy przesunąć te drzewo na tyle żebyśmy mogli przejechać. Ściemnia się, a wydaje mi się, że zostanie tutaj na środku drogi przy lesie nie jest dobrym pomysłem.
Czułam na sobie czyiś wzrok. Odwróciłam się widząc za sobą Harrego. Uśmiechnął się kiedy zauważył, że się na niego patrzę.
Podobny obraz- Chodź śliczna. - złapał mnie za rękę i pociągnął w stronę drzewa. Poczułam przyjemne mrowienie na całym ciele. Podchodząc do drzewa zmieniłam się w konia. Zaczęłam je przesuwać z chłopakami. Nagle wpadła mi pewna myśl do głowy. Lori? Słyszysz mnie? Nic zero odzewu. Prychnęłam smutna. Stałam i czekałam, aż chłopcy wpakują się do samochodu. Wgapiona w las nawet nie spostrzegłam się, że już na mnie czekają. Odwróciłam się i galopem podbiegłam do auta.
- Wybaczcie zamyśliłam się. - odpowiedziałam zanim zdołali zapytać mnie o cokolwiek. Zapięłam pasy i Louis ruszył. Oparłam głowę na ramieniu Harrego wtulając się w niego.
- Wygodnie Ci? - zaśmiał się.
- Przepraszam myślałam.. - zacięłam się odsuwając od chłopaka. Ten natomiast przyciągnął mnie do siebie i przytulił. Uśmiechnęłam się odwzajemniając jego gest. Nawet nie wiem kiedy pochłonęła mnie kraina Morfeusza.



Oczami Lori

Czułam jak krew spływa po mojej twarzy. Przeciwnik leżał rozszarpany, prawdopodobnie martwy. Usiadłam wykończona jako wilk i zaczęłam oblizywać rany. Czułam się osłabiona, nie miałam siły na nic. Lori? Słyszysz mnie? To Edith! Kurwa. Coś mnie blokuje. Nie mogę jej odpowiedzieć. Potrząsnęłam łbem. Usłyszałam szelest za mną. Wilczur podniósł się na cztery łapy. A raczej to co z nich zostało. Uśmiechnął się do mnie.
- Ty jesteś nieśmiertelny czy jak... - szepnęłam sama do siebie. - Jesteś trupem.
- Jakbyś była bystra to byś wiedziała jak mnie zabić. - zacharczał. - I co teraz z tym zrobisz?
Myśl, myśl, myśl. Potwór zbliżał się i dzieliło już nas niewiele. Stałam jak słup i zastanawiałam się co zrobić. Zmieniłam się w człowieka, wyciągając z kieszeni zapalniczkę. Widziałam strach w jego oczach. Wyjęłam ją przed siebie pokazując wrogowi.
- I co z tym zrobisz?


____________________________________
Witaaaam z następnym rozdziałem! Mam nadzieję, że się podoba ^^
Pozdrawiam wszystkich 
RiDa

Znalezione obrazy dla zapytania Tumblr obrazki



Znalezione obrazy dla zapytania tumblr obrazki zwierzęta

niedziela, 12 listopada 2017

Chapter 37






Właśnie dojeżdżaliśmy do miasteczka nad jeziorem .Od jakiś dwóch godzin nie widziałam żywej duszy. Trochę mnie to przeraziło. Tak tak my się niczego nie boimy... a jednak. Czułam coś w środku. I to nie chodzi o to , że byłam głodna. Spojrzałam na Lori. Siedziała cicho obok Nialla, rysując mu na dłoni jakieś wzorki.
- Edith? - usłyszałam obok siebie. To Harry. -  O czym myślisz?
W jednej sekundzie cała brygada na mnie spojrzała. Wypuściłam powietrze z ust.
- Boję się. - wypaliłam. - Tak boję. Skąd mamy wiedzieć, czy nie napotkamy jakiś kanibali czy coś..
 Lori się zaśmiała.
- Edishia nie patrz tak na to. Trzeba być dobrej myśli. - wtrąciła. - Dojechaliśmy.
Zerknęłam za szybę.
- Eee to ma być miasto? - zapytałam zdziwiona. - Przecież to opuszczony dom nad jeziorem. Jeden jedyny dom.
- Tam w górach widzę jakiś domek. - Orzekł Zayn. - Może się tam wybierzemy?
Zmieniłam się w wilka, wychodząc z samochodu. Zaczęłam węszyć. Poczułam kwiaty, zwierzęta, wodę, palone drewno i odór śmierci. Te dwa ostatnie nie były jakoś pocieszające. Lori czuje trupa. A może i kilka, zapach się miesza.
Zmieniłam się w człowieka i spojrzałam na przyjaciółkę.
- Chyba nie powinniśmy wchodzić do tego domu... - odpowiedziała po krótkim czasie reszcie. Wyglądała jakby się serio bała. Dziwne.
- Przecież nic nam się nie stanie, a amuletu musimy szukać nad jeziorem tak? - odrzekł Harry.
Złapałam się za włosy.
- Czuje rozkładające się ciało i lepiej żebyście zostali w samochodzie a my pójdziemy to sprawdzić.Najlepiej jakbyście się jakoś w nim ukryli żeby nie było was widać. Tak dla bezpieczeństwa. - powiedziałam pewnie. A tak naprawdę tak się nie czułam. Ja? Pewna? Śmieszne.




Oczami Lori


Uśmiechnęłam się do Nialla, zmieniając w wilka i podchodząc do czekającej już przyjaciółki. Pomaszerowałyśmy szybko w kierunku domu. Nosem odsunęłam belkę leżącą nam przy wejściu do ruin. Zapach ciała był coraz ostrzejszy. Nie chce tam wchodzić Edith... 
Nagle poczułam dotyk na ogonie. Przestraszona odskoczyłam z warczeniem. Za mną na ziemi leżał ledwo żywy człowiek.
- Uciekajcie... - wyjąkał.Wyglądał jak umierający. Dopiero po chwili zauważyłam że ma brzuch przebity jakimiś kolcami. Jego skóra stawała się powoli zielona. Tak jakby zamieniał się w trupa.
- Kim jesteś? - zmieniłam się w człowieka. - Kto Ci to zrobił?
Nieznajomy wskazał na półkę z książkami.Podeszłam do niej szukając czegokolwiek co mogłabym wziąć za wskazówkę. Edith w tym czasie siedziała przy nim i próbowała dowiedzieć się co się stało. Na półce nie było niczego innego oprócz książek i jakiś skrawków papieru.
- Kurwa czego ja mam tutaj szukać? - zapytałam zrozpaczona.
- Książka... otwórz książkę... - jęknął umierający facet. Ale którą?
- Lori mi się wydaje ze to jakiegoś rodzaju wilki tak jak my. - powiedziała do mnie Edith. - Te kolce to mogą być efekt jakiejś mutacji genetycznej, ale nie jestem pewna. Zerknij na te ślady pazurów na jego ciele. Dokładniej jak wilk.
Otworzyłam pierwszą lepszą. Większość kartek była pusta, na niektórych były jakieś dziwne zapiski których w ogóle nie rozumiałam. Na ostatniej było napisane "Nie odwracaj się." Przerażona zamknęłam książkę i spojrzałam na przyjaciółkę. Przez ciało faceta przeszły dreszcze. Zielona wydzielina zalała jego otwarte rany, Edith przysunęła się do mnie. Wyglądał jakby się zmieniał w wilka. Wielkiego czarno-zielonego wilka. Jego kły ociekały zieloną mazią, dookoła łba miał kolce, a jego podbrzusze było poćwiartowane na kawałki. Flaki z jego zwierzęcego ciała zaczęły z sykiem spadać na panele.
- Miałyście się nie odwracać. - warknął. Cuchnęło trupem na wylot. Sparaliżowana stałam i przyglądałam się. Edishia pierwsza zareagowała, zmieniła się w wilka rzucając się na olbrzyma. Jedną łapą ją powalił. Lori uciekaj... - chrząknęła. - Nie damy mu rady.
W pośpiechu złapałam wszystkie notatki oraz książki z półki wymijając wilka i uciekając z domu. Edith biegła przy mnie w postaci wilka. Słyszałam jak po żwirze biegnie za nami bestia. Kiedy juz byłyśmy blisko samochodu krzyknęłam:
- Odpalaj kurwa silnik!
Nagle poczułam ciężką łapę na moich plecach. Wszystkie książki upadły na piasek a ja wraz z nimi. Poczułam odór śmierci nad moją głową.
- Nie prosiłem o to. - wycharczał. - Ale Ciebie też to spotka tak samo jak twoją koleżankę i całą resztę. Won od amuletu..
- Zostaw ją! - wrzasnął Liam wybiegając przed wilka. Miał w dłoni nóż. - Uciekaj tam skąd przyszedłeś.
- Hahaha.- zaśmiał się. Skupiony na brunecie, wyślizgnęłam się spod niego zabierając notatki i podbiegając do chłopaka. Zdezorientowany wilkołak wyszczerzył kły szarżując w nas. Edith wyskoczyła z auta, skacząc na barki zwierzęcia. Uderzyli w siebie z taką siła, że odlecieli w przeciwnych kierunkach. Korzystając z sytuacji, Li wziął oszołomioną Edith na ręce i szybkim krokiem wpakowaliśmy się do samochodu odjeżdżając.
- Edishia słyszysz mnie? - potrząsnęłam nią. - Louis już możesz zwolnić, jeżeli pojechałeś w przeciwnym kierunku,a nie w głąb.
- Wybacz. - skrzywił się. - Przestraszyłem się.
- Jak my wszyscy. - przytaknął Harry. - Kto to był?
- Trudno określić. - szepnęła brunetka poprawiając włosy. - Jak go znalazłyśmy był człowiekiem.  Potem kazał  Lori podejść do półki z książkami, a ja zostałam przy nim.
Ocucona przypomniałam sobie, że zabrałam wszystko co tam leżało ze sobą.
- Zapomniałabym. - orzekłam. - Wzięłam wszystko z tamtej półki. Nie wiedziałam o co mu dokładnie chodziło, ale jestem pewna, że to co przeczytałam to na pewno nie to.
Pokazałam im książkę z pustymi stronami i ostatnią stroną na której było napisane:
- Nie odwracaj się... - przeczytał Niall. Przerażona spojrzałam na niego.
- Nie rób tego.



_________________________________________
Nie... to wcale nie ja. To nie Rida, która wróciła i zaczęła pisać. Mam nadzieję, że się podoba nie będę się jak głupia rozpisywać! Pozdrawiam wszystkich
Rida <3





piątek, 4 marca 2016

Chapter 36



- Harry ty pojebańcu zasrany oddaj mi torebkę! - darła się Edith biegając po domu za loczkiem. Zaśmiałam się. To jest naprawdę urocze. Edishia wyglądała jakby chciała mu wydłubać oczy. Usiadłam na kanapie, przeglądając telewizję. Chłopcy o dziwo jeszcze spali. No może oprócz naszej trójki. Nie rozmawiałam z Niallem o wczorajszych pocałunkach. Bałam się tego trochę. Nie wiem co mam mu powiedzieć. Że nagle z dupy wiem co to miłość? Te trzysta lat nauczyło mnie wytrwałości i cierpliwości. Mimo swoich szesnastu lat nigdy nie miałam chłopaka. Ale gdzieś tam głęboko , pamiętałam co to przyjaźń czy miłość.Tak mi się zdaje.
- O której mamy lot? - zapytałam Liama, która właśnie schodził ze schodów.
- Za cztery godziny. - uśmiechnął się. - Co obieramy pierwsze?
- Ummmm a gdzie mamy pierwszy amulet? Bo wiesz Li ja nie czytałam waszych zapisków. - zaśmiałam się.
- Loch Ness? Amulet prawdopodobnie mamy znaleźć w mieście nad jeziorem jest dość od dawna opuszczone. Bynajmniej tak mi się zdaje. - przeczesał włosy. - Co tam ogólnie Lori? Jak się czujesz?
- Szczerze. - spojrzałam mu w oczy. - Wczoraj całowałam się z Niallem. I nie wiem co z tym zrobić.
- A co czujesz? - zapytał.
- Co ja nie czuję. Liam przez trzysta lat nie zaznałam miłości. Mam szesnaście lat. Boję się tego trochę. W naszych czasach nie mogło się tak wybierać partnera. Poza tym Niall jest starszy ode mnie...
Spojrzałam za okno. Słońce świeciło mocno. Lubię taką pogodę. Przypomina mi o dawnych czasach gdy z Edith wychodziłyśmy przed jeziorko i siedziałyśmy do później nocy.
- On nie zwraca na to uwagi Lori. Poza tym nawet sądzę, że może go trochę to kręcić.
- Co? - zdezorientowana zwróciłam wzrok na chłopaka.
- Twój wiek. - wyprzedził. Zaczerwieniłam się. Wow jak to?
- Leć się pakuj. - poklepał mnie po ramieniu. - Możesz przy okazji obudzić Nialla.
Fuknęłam. No jasne że ja. Pobiegłam schodami na górę, wchodząc do pokoju Irlandczyka. Usiadłam na nim okrakiem.
- Lori? - zamruczał. - Lori daj mi pospać.
Zaśmiałam się. Zaczęłam mu ściągać bokserki. Od razu się ożywił.
- Nie musiałaś. - zaczerwienił się. - Wstałbym spokojnie sam.
-  Jasne, jasne. - pocałowałam go w policzek. - Wstawaj żarłoku i się pakuj. Za cztery godziny mamy samolot.
Westchnął, siadając przy mnie. Zesztywniałam lekko.
- Niall.. - szepnęłam. - Myślałeś o wczoraj?
- Trochę. - przybliżył się. - A ty?
- Też. Co Ci siedzi w głowie?
- Ty Lori.
- Nie możemy być razem. - wstałam z łóżka. - Jestem potworem, a ...
- Złamiemy klątwę. Będziesz żyć normalnie. - podszedł do mnie, dotykając mojego policzka. - Obiecuję.
- A co ze stadem? Co z resztą? Nie chcą takiego życia a z drugiej strony...nie wyobrażam sobie życia bez tego drugiego ja. Bez wilka. Bez tygrysa.






Oczami Edith



Dogoniłam chłopaka dopiero w jego pokoju. Zmieniłam się w wilka skradając się do niego. Był przestraszony.
- Edith nie zabijaj mnie. - pisnął śmiesznie. Przeistoczyłam się w człowieka, przypierając go do półki z książkami.
- Ja? - pocałowałam go w szyję. Przez te dwa tygodnie, kiedy nie było Lori coś między nami zaiskrzyło... można to tak ująć, omijając wyzwiska które nadal rzucam w stronę chłopaka. Niespodziewanie poczułam jego usta na moich zdziwiona spojrzałam na niego. Miał przerażenie w oczach. Dziwne... w moim brzuchu działo się coś dziwnego. Co to jest? Odkleiłam się od niego, tylko po to by zaczerpnąć powietrze i zrobić to co on sam. Opatulił mnie w talii, przytulając do siebie.
- Edith? - zapytał.Odczepiłam się wychodząc na balkon. Co się ze mną dzieje?





Trzy Godziny Później



Czekaliśmy na samolot na lotnisku. Pierwszy kierunek jezioro Loch Ness, czyli Szkocja. Brzmi spoko. Chyba, że będziemy nurkować, To nie spoko.
- O czym myślisz Edith? - zapytał Harry siedzący obok.
- Czemu nie rozdajesz autografów Harry? - odbiłam piłeczkę. Wzruszył ramionami, uśmiechając się.
- Myślę o amulecie, gdzie może się znajdować. - odpowiedziałam. - Boję się , że będziemy musieli nurkować.
- Nie umiesz pływać? - dotknął mojej dłoni. Złączyłam palce z jego.Przytaknęłam. Odwaga to panowanie nad strachem, a nie brak strachu.




________________________________
Hej, hej hejo! Co tam? :) Jest tu ktoś? :c Smutno mi tak bez was. Mam nadzieję, że się podoba rozdział. Jeżeli przeczytałeś skomentuj, proszę to dla mnie dużo. :) Chcę wiedzieć, czy ktoś jeszcze jest tu. :) Pozdrawiam
RiDa




wtorek, 1 marca 2016

Hej wszystkim :)



Witajcie wszyscy. Chciałam was zaprosić na mojego nowego bloga :) Prosiłabym o komentarz pod prologiem, że ktokolwiek go przeczytał :) 
Pozdrawiam wszystkich
RiDa



poniedziałek, 29 lutego 2016

Chapter 35





Odsunęłam się od niej.
- Przecież minął jeden dzień. - odparłam. - Ucie..
- Jeden dzień? - wyłupiła oczy. - Aissia minęły dwa tygodnie od tamtego zdarzenia...
- Co?! - wrzasnęłam. - Boże co się ze mną działo??
- Nie mam pojęcia. - zapłakała. - Wejdź, błagam.
Weszłyśmy do salonu gdzie siedzieli chłopcy. Gdy mnie zobaczyli zaczęli płakać. Liam, Lou, Zayn i Harry podbiegli do mnie i mnie uścisnęli.
- Co się z tobą działo... - szepnął Louis.
- Uciekłam im. -- odrzekłam. - Położyłam się pod drzewem i zasnęłam.
- Dziwne. - mruknęła dziewczyna.- Bardzo...
Zaczęłam się rozglądać w poszukiwaniu blondyna. Liam chyba zauważył, że go szukam.
- Jest w pokoju. - powiedział. - Nie wychodzi z niego wcale. Edith przynosi mu jedzenie od czasu do czasu, jeżeli ją wpuści.
- Myśleliśmy, że nie żyjesz. - wtrącił Zayn. - Na tydzień temu mieliśmy bilety na wyjazd..
- Kur.. - przekręciłam głowę. - Przepraszam naprawdę. Mogliście pojechać beze mnie.
- Nie chcieliśmy. Siedziałam w żałobie z chłopcami. Modliłam się po nocach do Boga żeby Cię sprowadził do domu.. - usiadła na kanapie.
Odetchnęłam. Zostawiłam resztę z myślami i pokierowałam się schodami na górę. Zapukałam do pokoju blondyna. Nic. Zero odpowiedzi.
- Niall otwórz. - szepnęłam cichutko. - To ja Lori proszę..
Nie musiałam długo czekać. Powłoka otworzyła się. Za nią stał blondyn.Czerwone od płaczu oczy, wychudzone policzki. Kiedy mnie zobaczył, łza spłynęła mu po policzku. Wtuliłam się w chłopaka. Przytuleni powędrowaliśmy na jego łózko. Zayn, przechodzący obok pokoju zamknął drzwi za nami.
- Gdzie byłaś.. - zapytał. - Bałem się. Tęskniłem. Nie wiedziałem czy chce żyć bez Ciebie na tym Świecie.
- Życie jest do bani. - skrzywiłam się. - Też tęskniłam Niall. Bardzo. Naprawdę nie wierzę, że spałam dwa tygodnie. Nawet nic mi się nie śniło.  Zero. Totalna pustka.
Przeczesałam włosy dłonią. Siedział wtulony we mnie, trzymając mnie za rękę.
- Myślisz, że się zmieniam? - wypalił. Zatkało mnie. Nie wiem czy się zmienia. Nie wiem jak to na niego wpłynęło.
- Nie wiem. - pocałowałam go w policzek. - Nie mam pojęcia. Ja.. mam taki burdel w głowie że nie wiem od czego zacząć.
- Może dać Ci coś na przebranie? - uśmiechnął się. - Wykąpiesz się, przebierzesz.
- Okej. - przytaknęłam. - Od tego można zacząć.
Wstałam z łóżka, wchodząc do łazienki. Zdjęłam z siebie podarte ciuchy zostając w samej bieliźnie. W tym samym czasie do łazienki wszedł chłopak podając mi koszulkę i dresy dla mnie. Zaczerwienił się i jak najszybciej wyszedł z łazienki. Wzięłam szybko prysznic, przebrałam się i zeszłam do kuchni gdzie znajdowali się domownicy. Wszyscy jedli.
- Zgłodnieliście ? - zaśmiałam się.
- Nic nie jedliśmy prawie przez ten czas. - orzekł Harry. - Coś się nam teraz należy nie?
Przytaknęłam siadając obok Nialla. Wzięłam z jego talerza jedną kanapkę. Nagle mnie olśniło.
- Moment, moment.. Czy ja nie przechodziłam właśnie zhybrydacenia?
Edith podniosła się, klaszcząc w dłonie.
- Pewnie tak. - zamyśliła się. - Ciekawi mnie tylko jeszcze dlaczego tak długo..
Popiłam kanapkę sokiem pomarańczowym i wstałam od stołu. Powędrowałam do pokoju Nialla.
- Lori? - usłyszałam za sobą. Odwróciłam się. Nie zwracając na niego uwagi położyłam się na łóżku.
- Boję się. - westchnęłam. - Tej całej wyprawy, tego co musi się stać.
Blondyn położył się obok mnie,odwracając mnie w swoją stronę. Patrzyliśmy sobie w oczy. Odgarnął moje włosy z czoła.
- Nie ma czego. - uśmiechnął się. - Masz nas, Edith, Geo...
- Geo... - prychnęłam.
Zapadła pomiędzy nami cisza. Zaczęłam bawić się palcami. Było niezręcznie.Aż za bardzo.
- Aissia? Ile ty w ogóle masz lat?
- Szesnaście. - palnęłam. - A ty?
Dziewiętnaście. - podrapał się po głowie. - Młoda jesteś.
Zachichotałam.Złapałam chłopaka za rękę.Zarumienił się.
- Słodko się rumienisz. - zaśmiałam się. Ten tylko schował głowę w poduszkę. Usiadłam na jego plecach, masując kark. Zamruczał śmiesznie.
- Ale przyjemnie.. - wymamrotał. - Rób mi tak Lori.
Zeszłam z niego, siadając na przeciw niego. Wtuliłam się w jego klatkę chcąc usłyszeć bicie serca. Było takie spokojne.
- Lori.. - zaczął. - Dziwnie się zachowujesz. Jesteś taka wyluzowana.
- Może kiedyś powinnam. - odrzekłam przybliżając się do niego. Czułam jego oddech na swoim policzku. Jego usta delikatnie musnęły moje.
- Rób mi tak Niall...
Pocałował mnie. Uśmiechnęłam się. Mów szeptem jeżeli mówisz o miłości. Jest taka miłość, która nie umiera, mimo wszystko odebrano mi życie, rodziców, jednak czułam gdzie było moje miejsce. Przy nim.



_________________________________________

Jestem Bogiem kurwa *.* 35 rozdział a ja tu smyrce hyhyrce w łóżeczku piszę xD
Pozdrawiam wszystkich, którzy jeszcze tu są i czekają na następny rozdział.
RiDa




niedziela, 28 lutego 2016

Chapter 34




Oczami Lori



Czułam ich za sobą. Było ich troje może czworo. Jeżeli się poddam zginę. A wtedy nie zobaczę już Edith ani chłopców. Wyboru za dużego nie było.Biegłam dalej, nie zatrzymywałam się. Nagle przede mną ukazała się rzeka. Długa, rwąca rzeka. Powoli weszłam do wody stawiając kroki najostrożniej jak umiałam. Nagle usłyszałam wystrzał. Oberwałam w pysk. Nie zwracałam na to uwagi.
Wiedziałam, że ludzie nie pójdą za mną tędy. Przedostałam się na drugi brzeg, spokojnie kładąc się pod drzewem, wśród krzaków. Nie mogli mnie znaleźć. Mimo iż śnieg topniał kamuflaż pomiędzy nim a moim futrem nadal działał. Wcale nie było mnie widać. Zmęczona pościgiem, zamknęłam oczy wsłuchując się w rwącą rzekę i śpiew ptaków.  Mój oddech się wyrównał. W tej chwili nie myślałam o niczym. Było mi dobrze. Czy wszystko pozostałoby tak samo, kiedy by mnie nie było ? Czy Edith odwyknie od przytulania mnie w złych chwilach ? Czy stado zapomni o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić, będą się cieszyć. Zapomną. Nie łudźmy się. Ludzie zawsze pogrzebią nas w pamięci. A czy Niall też?  Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc.




Oczami Edith




Otworzyłam oczy czując czyjąś dłoń na moim brzuchu. Skrzywiłam się, gdy poczułam coś co ciągnie za ranę. Lub ktoś. Powoli otworzyłam oczy. Liam.
- Li...- zajęczałam. - Co ty robisz?
- Przepraszam. - uśmiechnął się niemrawo. - poprawiałem Ci szwy.
- Oh. - zakłopotałam się. - To my już w domu?
Zaczęłam się rozglądać. Byłam w czyimś pokoju. Leżałam na łóżku w tych samych brudnych od krwi ciuchach. Li siedział obok poprawiając opatrunek. Przytuliłam się do niego.
- Dziękuję Liam za opiekę. - powiedziałam. - Ile już tak leżę?
- Prawie pół dnia. Zabraliśmy Cię o 15 wtedy a jest aktualnie 3 w nocy. - zaśmiał się. Wytrzeszczyłam oczy. Dopiero dostrzegłam na kanapie śpiącego Harrego.
- Czemu śpi na kanapie? - zdziwiłam się.
- Pilnował Cię od tej 15 do teraz. Jakąś godzinę temu zasnął. - zerknął na przyjaciela.
- Ale czemu na kanapie?
- Bo śpisz w jego łóżku. Nie chciał, żebyś się źle poczuła. - odrzekł. - Dobra Edith. Jak się czujesz? Chcesz coś do picia?
- Czuję się... - zamyśliłam się. - Dobrze. Nie dziękuję Li. Chcę zostać sama.
Puścił mi oczko i wyszedł z pokoju. Westchnęłam. Harry jest zbyt nadopiekuńczy. Przewróciłam oczami. Wstałam powoli podchodząc do Harrego. Wyglądał tak słodko. Przesunęłam go trochę kładąc się obok niego. Złapałam się kurczowo jego koszuli żeby nie spaść. Poczułam jak jego ręka mnie do siebie przyciąga. Uśmiechnęłam się. Zamknęłam oczy próbując ponownie zasnąć. Nic z tego.
- Edith? - usłyszałam przy uchu. - Co ty tu robisz?
- Leżę. - zaśmiałam się. - Nie widać?
- Powinnaś uważać na ranę. - zmartwił się. - Połóż się do łóżka.
- Nie. - odparłam naburmuszona jak małe dziecko. Harry tylko począł się śmiać. - Nie mogę zasnąć.
- Ja już też nie. - zerknął na mnie. - Chcesz coś zjeść?
- Nie wiem sama. - usiadłam. - Boję się o Lori. Nie wróciła prawda?
Pokręcił przecząco głową. Siedziałam bez żadnego wyrazu twarzy. Po twardym policzku spłynęła łza.Otarł ją palcem.
- Hazz to moja wina. - To ja tam się pierwsza...
- Czemu tam pobiegłyście? - wyprzedził mnie. - Powiedz mi.
- Jack wszystko wyśpiewał. - wypuściłam powietrze z ust. - Mroczy płomień jest w Pałacu Królowej. Musimy się tam dostać i go zniszczyć.
- Zawsze możemy my coś wymyślić. - rzekł loczek. - Nie musiałyście działać na własną rękę.
Wtuliłam się w niego. Jego serce biło tak idealnie. Tak jak kiedyś moje.
- Kiedy wyjeżdżamy? - szepnęłam. - No wiesz amulety..
- Ah tak. - podrapał się po głowie. - Jakoś za kilka dni. Nie pamiętam dokładnie.
Przytaknęłam. Czuję coś długie miesiące przed nami. Dziewięć amuletów do znalezienia, aby złamać klątwę. Przestałam już wierzyć. Marzyć. A jak człowiek nie marzy, umiera. Umarłam już dawno. Zero uczuć, zero bólu, Kamienne serce. Miłość ucieka mi sprzed nosa. Nie wiem co mam robić już ze sobą.




Oczami Lori


Czułam zapach świeżych kwiatów pod wilczym nosem. Wiatr łaskotał moje ucho. Co się stało ze śniegiem? Zmęczenie z wczorajszego wyścigu całkowicie przeszło. Ale chwila moment. Gdzie ja właściwie jestem? Powoli otworzyłam oczy. Zaczęłam się rozglądać na boki. Nie kojarzę tego miejsca. Czyżbym wybiegła poza Londyn? Nie. To nie jest możliwe. Zauważyłam w oddali jeziorko. Podbiegłam do niego. To było nasze jezioro. Moje I Edith. Tu byłam przetrzymywana. Tu zostałam zmieniona. Myślałam, że znam Londyn jak własną kieszeń. Widocznie się myliłam. Zaczęłam cofać się przez rzekę w kierunku miasta. Muszę wiedzieć czy Edith to przeżyła. Jak się trzyma reszta. A w szczególności Niall. Po dwudziestominutowej wędrówce usłyszałam ruch uliczny. Zmieniłam się w człowieka wychodząc na ulice niespostrzeżenie. Wyglądałam okropnie. Ciuchy nie dość , że brudne to jeszcze podarte. Westchnęłam idąc powoli ulicą. Z daleka widziałam dom chłopców. Przyspieszyłam kroku. Weszłam na posesję pukając do drzwi. Otworzyła mi mizerna Edith. Krzyknęła gdy mnie zobaczyła.
- To.. to ty żyjesz? - zaczęła płakać. - Mój Boże dziękuję Ci.
Odsunęłam się od niej.
- Przecież minął jeden dzień. - odparłam. - Ucie..
- Jeden dzień? - wyłupiła oczy. - Aissia minęły dwa tygodnie od tamtego zdarzenia...







____________________________________________________


Halo? Jest tu ktoś? :c Ludzie halooooooo
Smutno mi nikt nie komentuje >.<
RiDa




sobota, 27 lutego 2016

Chapter 33




Biegłam z Edith przez Londyn ile sił w łapach. Jack wszystko wyśpiewał. Jeden podpunkt już znaliśmy. Wiemy gdzie jest Mroczny Płomień. Im jesteśmy bliżej niego czujemy się sobie obce. Tak on na nas działa.  Pałac Buckingham. Nie było wyjścia. Musimy go zniszczyć.



Oczami Nialla


- Chłopaki! - zawołał Liam. - Zerknijcie szybko!
Wziąłem szklankę z sokiem i poszedłem do salonu. Akurat w telewizji były podawane wiadomości. I co tam zobaczyłem przeszło moje oczekiwania.
-"Dzisiaj około godziny 15 widziano dwa wilki biegnące po ulicach Londynu. - Mówi kobieta. - Prawdopodobnie są to Błękitnokrwiści. Więc proszę zachować spokój i być ostrożnym..."
Dalej nie słuchałem. Usiadłem na kanapie załamany.
- Stary co jest? - zapytał Zayn.
- Nie wiem. - odpowiedziałem. - Boję się o Lori. To ona. Ta sama biała wilczyca.
Liam westchnął i wstał. Zaczął się ubierać. Patrzyliśmy na jego poczynania.
- Co będziecie tak siedzieć i patrzeć? - zapytał z uśmiechem na twarzy. - Jedziemy ich szukać.
Uśmiech wkradł mi się na twarz. Założyłem kurtkę i razem z chłopakami wsiedliśmy do samochodu.
- Macie jakieś pomysły? - zapytał Lou.
- Muszę mieć powód żeby biegać w tej skórze po mieście. - zamyślił się Liam.
- Lori? - zapytałem w myślach. - Słyszysz mnie ?
- Tak. - odpowiedział mi głos. - Niall to ty?
- Co wy robicie? - zapytałem bez ogródek. 
- Płomień... - warknęła. - On nas niszczy. On jest w pałacu Królowej.
Zachłysnąłem się powietrzem. Wszyscy na mnie spojrzeli.
-  Pałac Buckingham. - oświadczyłem. - Szybko.



Oczami Lori



Niall do mnie przemówił. Jakim cudem? Czy on się zmienia? To nie jest możliwe. Nagle sobie uświadomiłam, że już jesteśmy pod pałacem. I nagle te dziwny uczucie. Co my cholera robimy.
- Edith. - warknęłam. - Nie damy rady. Uciekajmy.
Wilczyca pokręciła głową rzucając się na strażnika. Jednak ten był szybszy. Wbił jej broń w delikatne podbrzusze. Krew rozlała się na posadzce. Złapałam Edith na grzbiet i pobiegłam z nią w stronę wyjścia. Straże mnie okrążyły. Warknęłam przeskakując nad nimi i w trybie ekspresowym zaczęłam biec w stronę lasu.
- Coś ty zrobiła. - szepnęłam jej w myślach. - Idiotko.
- Przepraszam. - wycharczała. - Przepraszam..
- Spokojnie - uspokoiłam ją. - Nic Ci nie będzie.
Chciałam w tamtej chwili mówić prawdę. Edishia była naprawdę w okropnym stanie. Nawet jak na Błękitnokrwistego.
Biegłam najszybciej  jak mogłam. Zauważyłam samochód chłopców przed nami. Dobiegłam do nich.
- O mój boże. - krzyknął Harry. - Co się dzieje?
- Weźcie ją do domu. - szepnęłam, słysząc jadące gliny w oddali. - Nie martwcie się.
Spojrzałam na Nialla. Przytuliłam się szybko do niego, zmieniając się znowu w wilka biegnąć w stronę lasu. Wiedziałam że nie odpuszczą. Albo zabiją, albo złapią. Nie wiem co by było gorsze. Nie dam się. Nie tak łatwo.



Oczami Edith 



Nie czułam nic. Zero. Miałam rozmazany obraz przed oczyma. Ale wiedziałam, że jestem bezpieczna. W postaci wilka, opatulona jakimś kocem leżałam na kolanach Harrego i Zayna.
- Edith trzymaj się. - powiedział Liam. - Niedługo będziemy w domu.
Czułam ciepło bijące od chłopców. Ciepłe dłonie głaszczące moje brązowe futro.Czemu nie czuję zapachu Lori? Czy ona tu jest? Czemu mnie zostawiła? Zmieniłam się w człowieka.
- Aissia? - wycharczałam cicho. - Aissia?
- Nie ma jej tu. - szepnął Harry odgarniając moje blond włosy. - Pobiegła odciągnąć uwagę od nas.
Moja głowa spoczywała na kolanach Zayna, natomiast reszta ciała na Hazzie.
- Przepraszam. - zapłakałam.- że brudzę Cię krwią.
- To nic. - uśmiechnął się. - Dopóki żyjesz wszystko jest w porządku Edishia.
Mój kącik ust uniósł się usłyszawszy moje całkowite imię. Przymknęłam oczy chcąc rozkoszować się ciepłem panującym w samochodzie. Leżałam cicho, przysłuchując się rozmowie Louisa z Harrym.
Niall siedział wpatrzony w okno. Dotknęłam ledwo jego ręki.Spojrzał na mnie. Miał łzy w oczach.
- Wiem, że się martwisz. - powiedziałam. - Wróci cała i zdrowa.
- Mam złe przeczucia. - mruknął. - Co się stanie jeżeli ją złapią?
- Są dwie opcje. - uśmiechnęłam się. - Śmierć powolna lub szybka.


____________________________________________


Nowy rozdział :) Jakoś nie mam siły na pisanie notatek, wiecie sami co robić :)
Pozdrawiam z całego serduszka
RiDa




Chapter 32



Szum wiatru pośród drzew owiał mi się o uszy. Zastrzygłam nimi , słysząc wrogą jednostkę. Odwróciłam się.Stał za mną Geo. Uśmiechnęłam się , podchodząc do niego. Ten zmarszczył brwi , odchodząc lekko. Zdziwiłam się . Co się dzieje ? Wilki zaczęły wychodzić zza drzew. Quill warknął pod nosem.
- Na co czekasz uciekaj! - wrzasnął w myślach przyjaciel. Nie wiedząc co robić posłuchałam rozumu i zaczęłam uciekać. Serce mówiło zostań , rozum - uciekaj, Wybrałam to drugie. Nie wiedząc co się dzieje zaczęłam nawoływać w myślach Lori. Nie odpowiadała. Byłam w potrzasku.
Ruszyłam przed siebie.Swoim wilczym węchem wyliczyłam iż do naszego domu jest jakaś godzina biegu.
- Edith... - szepnęła Lori.-Przyprowadź ich do domu. Są nam potrzebni...
- Potrzebni?! - zbulwersowana potrząsnęłam wilczym łbem. - Żeby przy stole nas wypatroszyli i zjedli ?
- Masz mało czasu.






Oczami Lori


- Czujesz to Lori ? - chłopak podniósł się gwałtownie. - To oni. Co robimy ?
- Ten znak... boli.Czuję ból.Co się dzieje ? - przerażona ściągnęłam spodnie.Znak świecił się na czerwono.A dokładnie jedno miejsce na amulet.Stado Z Manchesteru.Wtargnęli na nasz teren. Muszą zaznać bólu jak ja.
- O co do cholery chodzi?! - wrzasnął.
- Sama nie wiem. - zapłakałam. - To siedzi mi w głowie. To płomień, nic na to nie poradzę.
Nagle usłyszałam szczekanie. To Edith. Jest pod domem.
- Co musimy zrobić? - zapytał. Przymknęłam oczy. Czemu ja czuję ból? Co się dzieje?
-Jack wie coś o kręgu. - szepnęłam. - Dlatego musimy się dowiedzieć co.
Nuss dotknął mojego uda. Było ono gorące. Jakby paliło się od środka.
- Chodź. - podał mi rękę. - Oni już tu prawie są.
Wstałam pospiesznie, zmieniłam się z Nussem w wilka wychodząc przed dom.
- Nuss boję się. - szepnęłam do niego w myślach. - Jeszcze ten znak..
- Ból jest chujowy. - powiedział. - Ale podobno uczy.
Westchnęłam. Nie wiem co myśleć. Będziemy musieli z niego wyciągnąć informacje siłą. Nie lubię tego.Nagle podbiegła do nas Edith przemieniając się w człowieka.
- Ty naprawdę masz nasrane. - wysapała ledwo. - Po co miałam tu z nimi biec? Prawie mi ogonek odgryźli.
Zaśmiałam się.
- Znak się jarzy. - wstałam otrzepując spodnie. - Coś mi mówi że Jack coś wie.
Potrząsnęła głową.
- Nie mam pytań. - zmrużyła oczy. - Wiesz co robisz?
- Chyba. - wzruszyłam ramionami. - Tak mi się wydaje.
Istnieje wielka różnica między niebezpieczeństwem, a strachem. Chciałabym w tej chwili czuć jedno z dwóch. A może i oba. Wszystko działo się tak szybko. Za szybko jak na Błękitnokrwistego.




________________________________________________


Witam wszystkich. Ciekawe czy ktokolwiek czyta jeszcze mojego bloga :) Jakoś mnie wzięło na skończenie blogów. Jednak ktoś to czytał więc powinno być warto. Emmm.. Czytał. No własnie. Jest tu ktoś jeszcze? Te dwa lata minęły tak szybko że nie wiem jak do tego doszło.Chciałam przerwy i minęły dwa lata. Trzeba to nadrobić. :)
RiDa







sobota, 15 listopada 2014

Cały czas jestem :)



Całe wakacje spędziłam ze swoim chłopakiem , za co przepraszam. Potem zaczęła się szkoła... i moje problemy ze zdrowiem. Mam anemię. Trochę się tym na początku przeraziłam. Przepraszam was za to. Ale chciałabym was poinformować o tym że już piszę rozdział tutaj i na "Story About Sholen" :) Więc w razie co sprawdzajcie blogi w ciągu kilku najbliższych dni. Co ja mogę jeszcze dodać... Kocham was i nigdy bym nie opuściła blogów :)
Pozdrawiam wszystkich xx
RiDa



sobota, 7 czerwca 2014

Chapter 31 part II




Sen o Tomku i Dorotce, zmienił się w koszmar wspomnień. Tamte zdarzenie sprawiło, że drżałam ze strachu. Pociły mi się oczy. Serce niemiłosiernie przyspieszyło. Otworzyłam nagle oczy.
- Studnia. - wyszeptałam."Mała włożyła chleb pod pachę i żwawym ruchem skierowała się w stronę studni - tam gdzie miała na nią czekać mama." Poderwałam się z łóżka na równe nogi , podbiegając do stołu. Po drodze staranowałam lezącego na podłodze w postaci wilka - Nussa.
- Ał. - jęknął, zmieniając się w człowieka , tym samym od razu łapiąc się za ramię.
- Nie ma za co. - odpowiedziałam , śmiejąc się. Uruchomiłam laptopa.
- Co jest? - chłopak wstał , podchodząc do mnie.
- Wszystko ma sens... - pokręciłam głową w zdumieniu. - Rozumiesz? Wszystko się łączy w jedną całość. Odpowiadaj mi teraz na pytania Nuss. Jaki jest nasz cel?
- Złamanie zaklęcia rzecz jasna. - odparł.Wyciągnęłam kartkę zapisując u jej góry zdanie.
- Co musimy zrobić?
- Znaleźć potrzebne amulety.
Pokiwałam głową.Zalogowałam się na laptopie.
- Jak musimy złamać klątwę? - westchnęłam , przecierając oko.
- Należy je umieścić w Zagubionym Kręgu.
- Wiemy co to jest? - zapytałam.
- Wiemy , że znajduje się na Madagarkarze... - Nuss podrapał się po głowie. Wypuściłam powietrze.
- Co ma nad nami kontrolę? - uśmiechnęłam się półgębkiem.
- Mroczny Płomień... - warknął brunet.
- Skąd pochodziła Doni? - zacisnęłam ręce w pięści.
- Stado z Manchesteru.....
Zrobiłam schemat na kartce. Na samym środku umieściłam jedno z najważniejszych wydarzeń - powstanie Błękitnokrwistych. Uśmiechnęłam się pod nosem.
- Co ci to przypomina? - ukazałam moje dzieło chłopakowi.
- Krąg...










Oczami Edith

 
 

Przyczaiłam się , zniżając wilczy łeb. Wcisnęłam swoje ciało pomiędzy zarośla. Zaciągnęłam się powietrzem. Czuję go. Moja nowa , namierzona ofiara. Spojrzałam w bok na Geo , Setha i Quila. Czekali na mój znak. Śnieg delikatnie prószył. Mały płatek spadł mi na czubek nosa. Podrażnił moje zmysły. Zaczęłam kręcić wilczym nosem , aby nie kichnąć. Quil cicho warknął , chcąc ostrzec , że jeleń zaczął być czujny. Niestety musiałam prychnąć. Zwierzyna zaczęła uciekać , a my w pogoni za nią. Dosłownie topiliśmy się w śniegu.Biegłam ile miałam sił w łapach. Zauważyłam zamarzniętą rzekę przed nami. Przyspieszyłam. Jeleń przeskoczył zwalone drzewo , skacząc na rzekę. Lód był na tyle śliski , że  przewrócił się , lądując na brzuchu. Mieliśmy chwilę czasu , aby go zabić. Powtórzyłam jego czynność , skacząc od razu do gardła zwierzęciu.Moje kły wtopiły się w aortę. Jeleń już po kilku minutach przestał oddychać. Jego serce przestało bić. I nagle coś poczułam. Lód zaczął pękać. Quil dobiegł do mnie. Wgryzł się w nogę ofiary , ciągnąc ją na ląd. Wielka rysa pojawiła mi się pod łapami. Kiedy przyjaciel , już stał na lądzie , zaczęłam biec. Rzeka rozstąpiła się , a ja wpadłam do niej. Wpadłam do lodowatej wody. Zmieniłam się w Tygrysa chcąc przytrzymać ciepło przy sobie. Dopłynęłam wykończona na brzeg.
- Nic ci nie jest? - usłyszałam głos Geo nad sobą.
- Nie. - westchnęłam zmieniając się w człowieka. - Wszystko w porządku. Możemy wreszcie coś zjeść?
Z powrotem przekształciłam się w wilka rozrywając brzuch Jelenia na strzępy.
- Uczta? - zza drzewa wyszedł Daveh. Zmienił się w wilka , rzucając na "moją" zdobycz. Warknęłam pod nosem , niechętnie odchodząc. Czarny wilk dumnie podszedł do jelenia , zaczynając rozszarpywać go na kawałki. Westchnęłam pod nosem , siadając pod drzewem. Odgarnęłam śnieg spod łap.
- Edith? - szepnął Quil myślach. - Czujesz to ?
Przymknęłam oczy, rozszerzając nozdrza. Wzniosłam głowę , ku górze. Poczułam obcy zapach. Stado z Manchesteru. Obróciłam się , po czym przeniosłam wzrok na skraj lasu. Zauważyłam wilka. I następnego i następnego...




______________________________________________________

Nawet nie pytajcie błagam.... Nie mam słów na usprawiedliwienie mojej nieobecności. Po prostu 
lenistwo i koniec roku szkolnego. Powoli powracam do pisania skarby. Nie hejtujcie bo wiem , że was zawiodłam... Przepraszam
Sheeri <3 


Znalezione obrazy dla zapytania one direction gif